【शीर्षक】
आफ्नो भाषा र संस्कृतिलाई माया गर्दै — २२औँ वर्ल्ड टक —
【मुख्य लेख】
आज सुमियोशी प्राथमिक विद्यालयको सभाहलमा आयोजित “२२औँ वर्ल्ड टक” कार्यक्रममा सहभागी भएर हेर्ने अवसर मिल्यो।
“वर्ल्ड टक” ओसाका सहरका विद्यालयहरूमा अध्ययन गरिरहेका, विभिन्न देश तथा संस्कृतिसँग सम्बन्ध भएका बालबालिका र विद्यार्थीहरूले आफ्नो मातृभाषा र संस्कृतिलाई सम्मान गर्दै आफ्ना अनुभव, भावना र विचार व्यक्त गर्ने कार्यक्रम हो।
यस वर्ष नेपाल, चीन, भियतनाम, थाइल्यान्ड, पेरु लगायत विभिन्न देश र क्षेत्रसँग सम्बन्ध भएका करिब ४० जना विद्यार्थीहरूले कार्यक्रममा सहभागिता जनाए।
मातृभाषामा प्रस्तुत गरिएका वक्तव्यहरूमा विद्यार्थीहरूले जापान आएपछि अनुभव गरेका कुरा, जापानको विद्यालय जीवन, आफ्नो देश र जापानबीचका भिन्नता तथा भविष्यका सपनाबारे आफ्नै अनुभवका आधारमा बोलेका थिए।
निश्चय नै, म उनीहरूले बोलेका सबै भाषा बुझ्न सक्दिनँ। तर उनीहरूको अनुहारको भाव, आवाजको उतारचढाव र उनीहरूलाई ध्यानपूर्वक सुनिरहेका साथीहरूको उपस्थितिबाट एउटा कुरा प्रस्ट रूपमा महसुस भयो—आफ्नै भाषामा आफ्नै कुरा व्यक्त गर्न पाउनु प्रत्येक व्यक्तिका लागि अत्यन्त महत्वपूर्ण कुरा हो।
हाम्रो विद्यालयबाट पनि नेपालबाट जापान आएकी एक छात्राले सहभागिता जनाइन्।
उनले अर्को विद्यालयमा अध्ययनरत नेपाली पृष्ठभूमिकी एक छात्रासँग मिलेर नेपाली गीत “मखमली” को धुनमा नृत्य प्रस्तुत गरिन्। रंगीन र आकर्षक नेपाली पोशाकमा सजिएर संगीतसँगै आत्मविश्वासका साथ नृत्य गरिरहेका उनीहरूको प्रस्तुति साँच्चिकै मनमोहक थियो, र सभाहल ठूलो तालीले गुञ्जियो।
विद्यालयमा दैनिक रूपमा देखिने उनको रूपभन्दा फरक अर्को सुन्दर पक्ष देख्न पाउनु मेरा लागि पनि निकै खुसीको कुरा थियो। आफ्ना जरा र संस्कृतिसँग जोडिएको कुरालाई धेरै मानिसहरूको अगाडि गर्वका साथ प्रस्तुत गरिरहेको उनको 모습 अत्यन्तै भरोसायोग्य र प्रेरणादायी लाग्यो।
आजको समाजमा कहिलेकाहीँ “जापानमा बस्ने हो भने जापानी भाषा र संस्कृतिमा मात्र मिल्नुपर्छ” भन्ने सोच स्वाभाविक वा उचित कुरा जस्तै प्रस्तुत गरिने गरेको देखिन्छ।
तर बालबालिकाको मातृभाषा, संस्कृति, परिवारबाट पुस्तौँदेखि हस्तान्तरण हुँदै आएका इतिहास र परम्परा उनीहरूको व्यक्तित्व निर्माण गर्ने अमूल्य अंश हुन्।
विद्यालय यस्तो ठाउँ हुनु हुँदैन जहाँ बालबालिकालाई “आफ्नो एउटा अंश बाहिरै छोडेर आऊ” भनियोस्।
कुन देशमा जन्मिएको हो, कुन भाषा बोल्छ, वा कुन संस्कृतिसँग जोडिएको छ भन्ने कुराले फरक पार्नु हुँदैन। प्रत्येक बालबालिकाले सुरक्षित रूपमा सिक्न पाउने, आफ्नो अस्तित्वलाई सम्मान गरिएको महसुस गर्ने र एकअर्काका भिन्नतालाई बुझ्दै तथा स्वीकार्दै सँगै बाँच्न सिक्ने वातावरण आवश्यक छ।
सार्वजनिक विद्यालयको महत्वपूर्ण जिम्मेवारीमध्ये एउटा यही हो भन्ने मलाई लाग्छ।
आज मञ्चमा उभिएका विद्यार्थीहरूलाई हेर्दै गर्दा मैले फेरि एकपटक यही कुरा गहिरो रूपमा महसुस गरेँ।
आफ्नो देशसँग जोडिएको भाषा र संस्कृतिलाई उनीहरूले भविष्यमा पनि माया र सम्मान गरिरहून्। साथै, जापानमा भेटेका मानिसहरू र यहाँका अनुभवहरूलाई पनि आफ्नो जीवनको महत्वपूर्ण हिस्सा बनाउँदै, एक दिन जापान र आफ्ना जरा जोडिएको देशबीच “पुल” बन्न सक्ने व्यक्तिका रूपमा उनीहरू विकसित होऊन् भन्ने मेरो कामना छ।
आजको “वर्ल्ड टक” ले बालबालिकाहरूको प्रस्तुतिमार्फत हामीलाई फेरि सम्झायो—
“फरक हुनु” कुनै पर्खाल होइन।
बरु ती भिन्नताहरू नै हाम्रो समाजलाई अझ समृद्ध बनाउने महत्वपूर्ण शक्ति हुन्।
